Film Festival

54d78a8867a4b9d8318428a248f1f607.jpg

5dbe45b0c5abca9aeee7895c0fc9c463.jpg

378544ac51eedca886b0f6e2f5031fe2.jpg

22d5e75c1e367cf8384b92b4a86e9b52.jpg

24b6b2e545219b3fb464f051d851ab13.jpg

778f12a1d4e31e52842d7ab4c7f0fe2f.jpg

04512972a1ae8a66c4b0a582c495f411

b259cb16130d277cf198ef45b68d1a99

db1eac2c1ee927f04044235156d1adc9.jpg

Advertisements

The DNA Journey – have to see this!

“We asked 67 people from all over the world to take a DNA test, and it turns out they have much more in common with other nationalities than they would ever have thought.”

 

Here is a great blog post about why we should take care how people around us feel about the ethnicity, nationality, gender and race. This video is a truly amazing presentation of who all of us are. Human beings. We have been to many places. Now, we just need to open our mind to see and recognize all of them in us.

Momondo.png

Kulturna kontekstualizacija manične depresije

„Imam problem sa osobama koje govore da je nešto stvarno ili nije stvarno, normalno ili nenormalno. Značenje ovih pojmova za mene je veoma lična i subjektivna stvar. Uvek sam bio zbunjen i nikada nisam pravio stroge zaključke pri razumevanje ovakve vrste reči.“

Tim Barton

touched with fire movie.jpg
Fotografija iz filma “Touched With Fire”

 

Pojam normalnosti bio je sasvim upitan u našem domu otkad znam za sebe. Kategorije normalnan-lud nisu baš bile bliske i  podudarne sa diskursom naših komšija. Zbog toga su na našem stolu bile knjige drugog tipa – stručna filozofska literatura. Ja biram Fukoa, Frojda, Junga, Gofmana, a brat medicinu. Fakulteti koji su vremenom doveli drugačije, nekad neprijatno iskustvo iz ranog detinjstva u stanje apsolutne normalnosti unutar naših sistema razumevanja života i različitih ljudskih ponašanja. Za jednog polarnog medveda[1] u kući ovakva širina razumevanja je neophodna. Za razumevanje (bi)polar-nih medveda u lokalnim zajednicama takođe je potreban jedan obrazovni komad antropologije, sociologije, psihologije, i naravno medicine. Na primer, antropologija kaže da maničnu depresiju treba kontekstualizovati, što znači da se ovakva karakteristika ponašanja različito vrednuje u različitim zajednicama. U nekim društvima manično ponašanje znači pogodan status u zajednici, jer se smatra produktivnom i kreativnom životnom fazom. U evropskom kontekstu, manična depresija je uglavnom tumačena kao devijantno ponašanje. Najčešće nosi stigmu nenormalnosti, problematičnosti, nečega što se treba sakriti od javnosti. Manična depresija, depresija, panika, šizofrenija i sl. psihicke poteškoće imaju iste simptome svuda u svetu, međutim, društvo je to koje oblikuje bolest prihvatajući je na različite načine. Način na koji se pojava tretira, uticaće na odluke pacijenta kada je lečenje u pitanju. Tretiranje bolesti u različitim kulturama uspostavlja i skalu stigmatizacije bolesnika, te njegovog odnosa sa porodicom i prijateljima. Skala stigmatizacije varira, takođe, u zavisnosti od društvenog statusa. Isto važi za manjine bilo kojeg tipa (nacionalne, seksualne, etničke, religijske, stigma na rasnoj osnovi…).[2] Zbog svesnosti uticaja kulture na oblikovanje mentalne i fizičke bolesti, u medicini je razvijena oblast koja se zove etno-medicina. Ovo je prostor u kojem antropologija može da da svoj doprinos.

Prema istraživanjima antropološkinje Emili Martin, manična depresija u Americi je nešto kao „stil življenja“.[3] Svi žure, malo spavaju, ludo se ponašaju, brzo hodaju, prinuđeni su da ubrzano razmišljaju. Ovo je učestalo američko razumevanje manije – manija kao stil, pa čak i poželjan stil života i razmišljanja, jer, naravno, može da uveća ekonomski kapital.

„Energičnost uz manično ponašanje čini se da je otvorila potencijal za preduzetnike, biznismene i zabavljače. CEO, Holivudske zvezde, kao i MTV The Real World omladina prosto je prigrlila dijagnozu manične depresije, otkrivši kreativnost manije i žaleći zbog njenog neodvojivog dela – depresije.” [4]

Prema nalazima Emili Martin, zapisi o maničnoj depresiji do 1940. godine bili su prava retkost. Početkom 1970-ih laboratorijska istraživanja pokazala su da litijum može biti delotvoran pri lečenju manije. Ovo je period kada se o maniji u američkom društvu počinje govoriti kao o kreativnoj sili i o bolesti ponašanja koja se može kontrolisati. Drugim rečima, uz pomoć lekova rezovanje i emocionalnost bipolarne osobe može biti tokom celog života u normali.

Sedamdesete su godine u kojima su neke poznate ličnosti podelile sa javnošću deo svoje biografije koja je krila maničnu depresiju. Upravo ovi izdvojeni heroji doprineli su da se na maničnu fazu bipolarnosti gleda kao na priliku za postizanje izvaredno uspešne karijere.[5] Jednu deceniju kasnije, Kej Džamison, uvaženi američki psihijatar, počela je da objavljuje radove o odnosu mentalnih bolesti i umetnosti. U svojim tekstovima navela je oko dvesta autora koji boluju od manične depresije. Među njima su Virdžinija Vulf, Vinset Van Gog, Edgar Alan Po, Edvard Munk, Džordžija O’Kifi i Džekson Polok.

 „Dok traje epizoda manije, pacijenti pokazuju simptome koji su sasvim opozitni simptomima depresije. Najčešće manje spavaju a imaju dosta energije, produktivnost im raste. Često su paranoični. Govor im je ubrzan, govore sa uzbuđenjem, misli su im brže od onoga što bi hteli da izgovore, pa često lete sa teme na temu. Neretko ističu važnost njihovih ideja i dela. Osetljivost u ovom stanju dovodi do impulsivnog ponašanja i osuđivanja.“ [6]

U knjizi Touched with fire: Manic Depressive Illness and Artistic Temperament, Džemison objašnjava paralelu između kreativnog i hipomaničnog ponašanja na sledeći način:

“rečitost, ubrzanost i fleksibilnost misli sa jedne strane,  mogućnost kombinovanja ideja sa namerom kreiranja novih i originalnih oblika, sa druge.“

Manično i depresivno ponašanje potrebno je kontekstualizovati. Ipak, ne bi trebalo maničnu depresiju razumeti isključivo kao društveni konstrukt i romantizovati je zbog kreativnog potencijala, jer zasigurno postoje osetni fakti koji proizvode promene u ponašanju pojedinca, koji su za njega neretko opasni, pogotovo u depresivnoj fazi bolesti. Po knjizi Touched With Fire Kej Džamison 2015. snimljen je istoimeni film, koji na realističan način prikazuje manične i depresivne faze para koji odlučuje da zasnuje porodicu. Film teži da prikaže produktivnost manične faze, njenu živost, vatrenost, ubrzanost ali i potrebu za medicinskom kontrolom bolesti, odnosno držanjem razbuktale vatre u granicama normale. Posle manične faze pacijent pada u stanje depresije, koje je podjednako jako koliko i manični period. Ukoliko je osoba predugo o fazama maničnosti i depresije, postaje sve teže uskladiti emocionalnost prema standardima “normalnog”. Tek posle dužeg vremena redovne terapije, pacijent ima blage manične faze, kontrolisane elemente uzbuđenja, ubrzanosti, ideacije. Jedan od najčešćih razloga zašto polarni medvedi odbijaju terapiju, jeste strah da će izgubiti sebe, svoju divlju prirodu, imaginaciju, ideaciju i kreativnost. Ipak, bez medicinske kontrole, manična depresija je destruktivan poremećaj emocionalnog ponašanja.

***

Pisanje ovog teksta započela sam sa namerom isticanja drugosti bilo koje vrste, kao prilike za učenjem, saznavanjem i uviđanjem društva oko sebe kroz specifičnost koja nam je data. Drugosti, ako ih razumevamo, izučavamo i prihvatamo, bivaju najjači podsticaj za naše napredovanje kada je reč o društvenom kapitalu. Biti onakav kako većinsko društvo nalaže nekada nije moguće, a najčešće je manipulativno i predstavlja igru superiornosti i inferirornosti. Učenom čoveku ovo posebno smeta i šteti. Drugačiji u našem okruženju uče nas da ne moramo da pripadamo da bismo bili srećni. Sigurnost nije u pripadanju širem društvu, već u pripadanju samom sebi. Do ovih zaključaka došla sam posmatrajući godinama jednog dobrog debelog polarnog medveda. Biti drugačiji znači skarifikaciju sa unutrašnje strane kože – ispisivanje onoga što znači društveno prihvatljivo i neprihvatljivo ponašanje.

Napisala: Venesa Musovic

[1] Termin polarni medved koristim kao metaforu za osobu koja ima manično-depresivni poremećaj. Termin je preuzet iz filma Infinetley Polar Bear (2014)  u režiji Maje Forbes.

[2] Knjiga u kojoj je podrobno na sociološki način objašnjen proces stigmatizacije, marginalizacije i ogoljavanja identiteta stigmatizovane osobe jeste Azil Irvinga Gofmana.

[4] Martin, Emily. 2007. Bipolar Expedition: Mania and Depression in American Culture.

[5] U knjizi Josh: My Up and Down, In and Out Life poznatog pozorišnog producenta govori se o uspešnoj karijeri i maničnim fazama koje su za Džoša Logana bile produktivne. Knjiga je obavljena 1976. godine. Jedna je od prvih i najpopularnijih knjiga o maničnoj depresiji.

[6] Key Redfield Jamison, Manic-Depressive Illness and Creativity.

157. Kupek – film “Dubina dva”

Autor filma Dubina dva Ognjen Glavonić i montažerka Jelena Maksimović gostovali su u 157. Kupeku i govorili o filmu koji je u Srbiji premijerno prikazan tokom BELDOCS-a u maju 2016. godine. Ognjen  je o slučaju hladnjače koja je sa Kosova prevozila tela ubijenih Albanaca do Batajnice u blizini Beograda, prvi put čuo 2009. godine. Od tog trenutka počeo je da sakuplja istorijska dokumenta i sredstva kako bi vizuelno ispričao priču o ratnom zločinu iz 90-tih. Svedočenja do kojih je uspeo da dođe odveli su ga do niskobudžetnog dokumentarnog filma o masovnoj grobnicu u Batajnici. U grobnici je pronađeno 700 tela kosovskih Albanaca, mahom civila.

Jedina finansijska podrška snimanju filma bila je pružena od strane Fonda za humanitarno pravo iz Beograda. Ostali državni fondovi i nevladine organizacije nisu bile zainteresovane za ovaj tip filmske produkcije.

Jelena Maksimović na Beldocs-u dobila je nagradu za najbolju montažu za film Dubina dva. U Kupeku govorila je o zahtevnosti vizuelnog prikazivanje jedne teme koja je suštinski teška i bitna za komuniciranje. Način na koji je priča ispričana, Jelena naziva najadekvatnijim načinom prikazivanja priče. Ovo se odnosi na kombinaciju audio svedočenja, intervjua i dugih, statičnih kadrova. Ideja je bila da se zadrži ton trilera, kako to Jelena objašnjava, da bi se priča postepeno otkrivala.

Iako je priča o masovnoj grobnici u Batajnici od strane publike koja se odlučila film da pogleda izuzetno dobro prihvaćena, većina srpske javnosti nije spremna da se izmesti iz uloge Srbina-patriote koji poriče ratne zločine u Bosni, Hrvatskoj i Kosovu. U projekcionoj sali Fontana bioskopa u Beogradu, reprizu filma Dubina dva tokom Beldocs-a pogledalo je ukupno 6 osoba.

film-dubina-dva-apolo-bioskop-pancevo
Kadar iz filma “Dubina dva”.

 

 

San o životu

 

“Please, no matter how we advance technologically, please don’t abandon the book. There is nothing in our material world more beautiful than the book.”

(Acceptance speech, National Book Award 2010 (Nonfiction), November 17, 2010)”
Patti Smith

15_11_pattismith_event

“We seek to stay present, even as the ghosts attempt to draw us away.”
Patti Smith, M Train

Just-Kids-Patti-Smith-and-Robert-Mapplethorpe

“Where does it all lead? What will become of us? These were our young questions, and young answers were revealed. It leads to each other. We become ourselves.”
Patti Smith, Just Kids

Screen-Shot-2014-03-09-at-8.28.53-PM.png

“Why can’t I write something that would awake the dead? That pursuit is what burns most deeply.”
Patti Smith, Just Kids

Beleške iz Berlina

Kao i drugi namerni putnici, ja sam gigant. Svaki put kad se vratim sa putovanja bar sam za 5 centimetara viša nego pre.

***

Prošle nedelje bila sam u Berlinu. Poslovni forum na kojem su učestvovali predstavnici civilnog društva koji se na direktan ili indirektan način bave temom izbeglicke krize. Grupa od 45 duša bila je smeštena  na kultnoj lokaciji, u blizini Olimpijskog stadiona. Olympia stadion renoviran je u periodu između 1934. i 1936. godine. Na ovom stadionu Leni Rifenštal 1936. godine snimila film Olypia, što je ujedno prvi film o olimpijskim igrama.

olympia_0

Kao filmofilu, ovo je bilo dovoljno da budem ushićena što ću imati priliku da istražujem i misaono rekonstruišem ko, kako, kada i zašto je prošao stazama Olypia stadiona.

Jugoslavija je 1936. godine učestvovala na Letnjim olimpijskim igrama u Berlinu i imala je 90 učesnika u 11 različitih disciplina. Ovo je bilo peto učestvovanje Jugoslavije na Olimpijskim igrama.  Jedanaeste Olimpijske igre u Berlinu otvorio je Adolf Hitler sledećim rečima:

„I proclaim the Olympic Games of Berlin celebrating the Eleventh Olympiad of the modern era open!”

Tada su jedna po jedna predstavnica država sveta ulazile na stadion Olympia, visoko podižući ruku pozdravljajući nacističkog vođu, što je zabeleženo kamerom Leni Rifenštal, Hitlerove bliske saradnice i propagandnog virtuoza nacističke Nemačke.

Leni Rifenštal sam već pominjala u nekim ranijim pisanjima. Uglavnom kroz tekst o Nuba narodu iz Sudana, kao i kroz kritički esej Fascinantni fašizam Suzan Sontag.

***

Pitanje izbegličke krize lako je povezati sa društvenim temama poput ljudskih prava, rase, diskriminacije, konflikta, granica i rata. Nakon najveće tragedije u Evropi u Drugom svetskom ratu kada je ubijeno 6 miliona Jevreja, mržnja zasnovana na rasnoj, etničkoj i nacionalnoj osnovi i dalje postojano opstaje, što je vidljivo kroz desničarske pokrete koji jačaju u celoj Evropi. Samo sedamdeset godina nakon holokausta, što je nešto kraće od prosečnog života jednog muškarca u Evropi, najveća tragedija ljudstva biva sasvim potisnuta, gubeći funkciju opomene na istoju koja se desila i koja se ponavlja. Nažalost, definisanje Drugog i jasno distanciranje od svega što je strano odavno je norma u kojem svet opstaje. Sedmodnevni boravak u Berlinu i svakodnevni prolazak pored Olympia stadiona konstantno su me navodili da razmišljam o vezi između najveće tragedije ljudstva koja se desila tokom Drugog svetskog rata i trenutnog izazova koji smo nazvali izbeglička kriza. Drugi (izbeglice, migranti) je  stavljen u poziciju manje vrednog, sumnjivog, obojene kože koja će ga svaki dan podsećati da je drugačiji. Ono što Evropa trenutno čini Drugom, jeste oduzimanje glasa i dehumanizacija. Izbeglica je reč koja nosi sa sobom set značenja, mahom negativnih konotacija, kojima identifikujemo svakog migranta koji kroči na evropski kontinent.

Evropa nije mnogo naučila iz svoje tragične istorije. Zgrade, zidovi, spomenici danas pričaju glasnije od Evropljana. Malo je onih koji žele da čuju.

448_historie_01_640x360

1

Ceo film Olympia možete pogledati na youtube linku ispod

TWO DECADES OF CHINATOWN IN BELGRADE

DSC_0001

In the last twenty years, more than 500 Chinese shops were opened in Belgrade’s Blok70, which has become a microcosm of Chinese migrant culture. In order to make this odd social phenomenon more understandable, Kosovo 2.0 walks you through a short history of Belgrade’s Chinatown, which starts in the mid to late 1990s, during the regime of former Serbian President, Slobodan Milosevic.

In Serbia, it is commonly believed that the Chinese started coming to Belgrade in the second half of the 1990s. After visiting China in 1997, Milosevic decided to liberalize visa regulations, giving Chinese immigrants an opportunity to start small businesses. At the time, many people argued that Milosevic did this in order to secure himself the votes to remain in power. Other theories claim that Milosevic’s government was “the last bastion of communism in Europe” and that the Chinese wanted to support it.

The Chinese came to this ‘undesirable migrant country’ at the time when a ‘post-war’ atmosphere hung in the air and the conflict in Kosovo was about to escalate. During the NATO intervention in 1999, the Chinese embassy in Belgrade — “a wrongly selected target” — was bombed and Chinese immigrants who stayed in Serbia witnessed all the failures and decline of the Serbian state.

According to the research of Dr Maja Korac, a sociologist who specializes in refugee studies, migration and integration, the Chinese immigrants who arrived in the ’90s were not planning to stay for good. The majority of them wanted to use Serbia as a “soft spot” from which to enter countries in the European Union.

DSC_0026

Almost two decades later, Serbia is still considered an undesirable migrant destination. Most migration occurs in the opposite direction, with more than 12,000 citizens of Serbia leaving the country annually. The large Chinese migration into Serbia occurred when China was experiencing its own period of mass emigration as many skilled professionals left their ‘land of broken hopes.’ Liberalization of the visa regime was a tailwind for many Chinese to take this journey. In the second half of the 1990s, many Chinese rented small shops in a renovated socialist building in part of the city known as New Belgrade. This building is Blok70, the largest Chinatown in the Balkans.

In 2011 I visited Blok70 with two other colleagues planning to make a short movie about Belgrade’s ‘exotic’ shopping mall. Numerous questions were drifting through our minds: Why is it that we never see Chinese people walking on the streets outside of Blok 70? Does Serbian culture influence their lifestyle, religious beliefs, and ways of having fun? Are they happy?

After a month of hanging around we made a short student movie called “Long Journey Ahead.” During the process of making the film, we found that the majority wanted their children to be educated in China. They believed it best for their children to spend their formative years surrounded by the Chinese cultural environment.

Those who stay in Serbia either go to the International schools and learn English or stay and work in the family business. During our stay in Blok70 we met a Chinese woman who introduced herself by a Serbian name, Sara. She had a small studio where she was selling her paintings and wooden frames. She was fluent in English, well-educated and had worked in many different places all around the world.

“If the money is good, I can bear to be separated from my child in China,” Sara told us. “If the money is not good, I will move for a better opportunity. It doesn’t matter where I go, I just want my child to have a good education and enough money to start a business. We miss each other, but we constantly communicate and share our daily experiences.”

Even during the busiest days in Blok70, it is possible to see and hear Skype conversations, laughter, camera-phone recordings, and people taking pictures. Many of the Chinese tend to use the latest technology to keep in touch with their relatives.

DSC_0004

Four years later, in November 2015, I decided to visit Blok70 again and try to find some of the people I talked to back in 2011. Entering the main square, I immediately recognized a smiling face of an older lady who was selling vegetables. Curious customers were asking her how to cook Bok Choy and they were all laughing together.

It didn’t take me very long to notice that it was less crowded than before. I struck up a conversation with a Serbian woman who has been working in Blok70 for fifteen years. During this period, she has had more than five Chinese employers. She told me that none of them stayed for more than ten years in Belgrade. Her previous boss moved to Colombia two years ago.

“Colombia is the new ‘promised land’ for Chinese immigrants,” she told me. “The Chinese made a lot of money during the 1990s when they didn’t have to pay any taxes. Now, most of them are poor.”

Serbia is no longer the most desirable destination for Chinese to make massive “trade migrations.” A significant number have already left the country, most of them reportedly departed for Portugal and Colombia, which offers a satisfying quality of life and a low cost of living, although it is hard to find official data on exactly how many Chinese have left Serbia over the past four years.

DSC_0023

According to the official statistics issued by the Ministry of Internal Affairs in 2009, there were 4,947 Chinese in Serbia: Three of them had a permanent residence permit, and only one had Serbian citizenship. Unofficial data announced by the Statistical Office of the Republic of Serbia in 2011 showed that there were 1,373 Chinese in the country. It is hard to view these figures as reliable though, due to the fact that many immigrants don’t want to be registered.

The future of Belgrade’s Chinatown is uncertain, largely due to the fact that the Serbian economy is not currently improving. One of the employees in Blok70 said: “Even the Serbs are not here to stay for good, why would the Chinese be?”

For those who want to believe that Chinese immigrants are mysterious merchants who came to take “our” jobs, there will always be true and untrue stories that will keep Blok70 “exotic.” If you ask me, the Chinese immigrants are no different from any other Serbian citizen trying to survive the never ending transitory period.

The current migrant crisis has taught us that there are no differences in basic human needs. We all want a ‘normal life.’ Various unwanted circumstances often dictate where we try to make one. Sometimes, two years unexpectedly turn into two decades, and a base might still not be built.

http://www.kosovotwopointzero.com/en/article/1976/dy-dekada-te-lagjes-se-kinezeve-ne-beograd

“RODJENI U BORDELU”

Okrenuta leđima devojčica juri ka izlazu koji vodi tamo preko, tamo gde je sve belo poput njene  letnje haljinice. Ona zna da će morati da trči brzo, odlučno, i da nikad ne pogleda nazad. Devojčica se zove Puja. Ima 10 godina i rođena je u bordelu u Kalkuti.

Seriju fotografija o životu u indijskom bordelu snimila su deca uzrasta između 10 i 14 godina. Deca rođena u bordelu kroz realizaciju projekta Zane Briski osetila su moć kreativnog izražavanja kroz umetnost fotografije. Klinci koju upoznajemo u filmu “Rođeni u bodrelu”,  svakodnevno dele prostor sa prostitutkama i njihovim često alkoholisanim mušterijama. Oni su rođeni u okolnostima u kojima surovost situacije nikada nije bila skrivana niti ublažena. Vrlo svesno devojčice iz bordela  govore o sopstvenoj sudbini budućih seksualnih radnica.

Zana Briski je dokumentarni fotograf poreklom iz Amerike. Više godina svog profsionalnog rada posvetila je vizuelnom prikazivanju i proučavanju indijskog društva. “Deca sa kamerama” spada u njen humanitarni projekat, iako njegova primarna ideja nije bila da se pretvori u  misiju spasavanja dece iz indijskog bordela. Briski je u Kalukutu (City of Joy) otišla sa namerom da dokumentuje život prostitutki. Međutim, prvo što je primetila po ulasku u zonu bordela  bila su deca, svuda naokolo deca, zvuk njihovih nanulica, smeh, šuškanje… Briski im je ponudila radionice dokumentarne fotografije sa ciljem da fotografiju iskoristi kao instrument i put do upoznavanja  života u bordelu kroz dečije oči. Vremenom je shvatila da su ova mala stvorenja, tada okupirana umetnošću fotografije, zapravo najstigmatizovaniji društveni sloj u bordelu. Svako dete koje vidimo na filmu, i stotine onih koje nismo videli, jesu potencijalni seksualni radnici. Najugroženije su devojčice kojima je prostitucija neizbežan životni put. One će postati prostitutke poput svojih majki, sestara, drugarica, ili će biti prodane nekom ko će odlučiti o sudbini njihovih tela, jer više od toga nikada ne mogu biti. Telo. Oznaka srama. Telo. Mapa ispisana putevima tlačenja. Telo. Gorčina postojanja.

Nizom kampanja Briski je u Americi prikupljala novac od prodaje najboljih fotografija koje su deca napravila. Skupljeni novac bio je uplaćen za njihovo dalje školovanje, koje je trebalo da ih spasi od svakodnevnih teških poslova i fizičkog nasilja. Tokom snimanja dokumentarca, Briski je osnovala nevladinu organizaciju Deca sa kamerama (Kids With Cameras) koja se danas bavi dečijim pravima i humanitarnim radom prvenstveno koristeći fotografiju kao instrument borbe.

Briski u filmu izražava svoju strepnju zbog onoga što čini. Njena osnovna sumnja jeste da možda ne preduzima prave odluke, jer nije pedagog, psiholog, niti socijalni radnik, i sve što ima je njena humanost koja joj govori da treba i mora nešto da učini, a to što čini je najbolje što ume. Nakon objavljivanja dokumentarca 2004. godine, Briski je bila kritikovana od strane pojedinih nevladinih organizacija i pojedinaca iz Kalkute zbog stereotipnog predstavljanja Idijaca kao necivilizovanih nezapadnjaka kojima je potrebno prosvetljenje sa Zapada. Udruženje žena koje se bave problemom prostitucije u Kalkuti, osudilo je Briski zbog generalizacije slike majki koje ne brinu od deci i navodno im ne pružaju najbolje što mogu.

Neki od teoretičara ljudskih/dečijih prava ovaj problem pre povezuju sa siromaštvom, a ne sa ugrožavanjem prava na obrazovanje. Ekonomski problem u Indiji i društvena nejednakost posledica su šire političke i društveno-kulturne strukture. Zbog toga se i problem ljudskih prava mora uzeti kontekstualno uz angažovanje lokalnih aktera koji rade u smeru promena na bolje.

Ipak, zahvaljujući uverenosti u ispravnost svog činjenja, novcem sakupljenim održanim kampanjama u periodu od 2004. do 2010. godine, Zana je uspela da se izbori za izgradnju sigurne kuće “Hope House” za devojčice iz bordela u Kalkuti. Besplatna edukacija i život u sigurnoj kući obezbeđena je za 100 devojčica iz bordela. Više o kući “Hope House” pogledajte ovde.

Film Rodjeni u bordelu 2004. godine dobio je Oskara za najbolji dokumentarni film. Danas se često koristi kao deo redovnog kirikuluma na časovima humanističkih nauka koje se bave etikom i ljudskim pravima.

Piše: Venesa Mušović

http://www.kobayagi.rs/rodeni-u-bordelu-etika-fotografije/