Frida Kahlo: Art, Garden, Life

fridasgarden01.jpg

22GARDENSUNFLOWER-master675.jpg

frida-garden-6.jpg

frida_garden_1.jpg

8361bfda05afa1d9_8279-w500-h400-b0-p0--southwestern-decorative-objects-and-figurines.jpg

7644f3dc-90a7-4a6e-ad4b-991706b72fde_750_469.jpg

DSCN1474.JPG

Advertisements

Forest Landscape – Ellie Davies

Davies_11.jpg

What is a forest? Is it the trees or the space that exists between them?

“A forest is what exists between its trees, between its dense undergrowth and its clearings, between all its life cycles and their different time-scales…A forest is a meeting place between those who enter it and something unnameable and attendant…Something intangible and within touching distance. Neither silent nor audible.”

—John Berger, Hold Everything Dear: Dispatches on Survival and Resistance

Davies_07.jpg

The swirling, hanging and drifting smoke allows us to observe time moving at an almost imperceptible pace, and to focus on the interior space that is very much part of “the forest,” guiding the eye away from the trees and allowing it to linger on this “betweenness.” Suspended and still, the smoke fills the spaces between the trees reflecting this physical experience: the palpable and brooding cognizance of the forest, the muffled and flattened sound, the prickling sense of heightened awareness. The mist fills the gaps to show the spaces between, as if we can slip through and escape time itself.

—Ellie Davies

Ellie-DaviesSmoke-and-Mirrors-10.jpg

Seeking a balance between the wild places of youth, and a pervasive sense of disconnectedness with the natural world.

Ellie-DaviesSmoke-and-Mirrors-2.jpg

Stars-1.jpgStars-14.jpg

2e2c87d76fe509a8d3e1948e45ee9b92-large.jpg

xIslands-2-2.jpg

xIslands-4-copy.jpg

Martine Franck Photography

 

martine_franck_01.jpg
Martine Franck

 

Photography came as a substitute. I was painfully shy and found talking to people difficult; a camera in hand gave me a function, a reason to be somewhere, a witness, but not an actor.
ballet_bg

My grandfather killed himself falling off the dike in Ostend while photographing my two cousins. This can happen so easily when looking through a lens: for a split second nothing else exists outside the frame.

MARTINE-FRANCK-33.jpeg

I think everything can be painted because painting can change reality; but everything cannot be photographed and the photographer often comes home empty-handed, with images which (often) have a documentary interest, but which rarely go further than that. One has to be completely available, very tenacious and admit that many subjects won’t give any results… and a miracle sometimes happens, without warning.

henri-cartier-bresson-martine-franck-photography-couple-001.jpg

Official Taste Of #Cohubiting

Last month I’ve been designing from southern Spain and Portugal, soaking up inspiration in the spirit of the coast and  getting lost in colorful details of Portugueseazulejos. The charm of Iberia.
Keywords for this winter: middle of December in Malaga, Christmas in Granada, New Year with Setubal family.

From January the 7th I’ve joined COHUBITING, coworking and coliving in a shared beach house. This month we are in Faro.

working-place

It’s last day of the month. I am listening to Nouvelle Vague, sitting by the orange- tiled table, barefoot, with the view on the lagoon, with background sounds of cheerful people enjoying this summer- January- beach day.

terrace

This morning Kaisu realized this is our last Sunday in Vera’s café, and it made us all a bit sad. We will miss our morning gatherings, just one of our small daily traditions.

beach

Who would say the 10 am coffees could be so prolific? Plans have been made, new ideas were born. In what kind of company you could share your plans for today while drinking out meia de leite on a sunny terrace?

surfing

Being with the right people on a right place does magic.
A day continues in our working place (big living room filled with light and Spotify sounds).
There is something about being in a space where people are working on things they are enjoying. Some kind of strong energy and enthusiasm that makes you engaging even more to your working process. (And there is  a bit of feeling guilty doing nothing when everybody else is in a super- productive mood.)
hands
Time before dinner  is reserved for most beautiful sunsets. There is no better thing to do after working hours than witnessing the most beautiful end of the day. Every single day was a  different experience. Our phone galleries speak for itself, mainly filled with photos of the sky.
suset
I still have seven more mornings in Faro, with the irreplaceable moment of Atlantic wind waking me up, while falling in love anew with the view of the lagoon.
food
In seven days whole group is moving to Spain, and getting more members into our small #cohubiting family.
See you in Gandia.

Vizuelna umetnost i ne-vizuelno

01d20ea028d7fd92c95a5a45c95723a3“Može li se ono što je ne-vizuelno predstaviti vizuelnim sredstvima? Postoji jedna Mondrijanova apstraktna slika nazvana “Brodvejski bugi-vugi”. Kao što naziv nagoveštava, slika nastoji da na neki način u čisto vizuelnom medijumu predstavi jednu dimenziju onoga što se može naći u zvuku bigi-vugija. Tako ukrštanje čula se naziva sintestezijom, i Gombrih tvrdi da ta Mondrijanova slika, kada je shvatimo na pravi način, predstavlja dobar, mada ponešto ograničen primer takve pojave. No, prembada bi bilo teško usprotiviti se tvrdnji da ako govorimo o sirovom iskustvu, pogled na određenu boju može, recimo, da nekome izazove žmarce uz kičmu, ostaje otvoreno pitanje da li se sinestezija u čistom smislu reči ikada može ostvariti. Neosporno jeste impresivno to s koliko uspeha slikari vizuelno predstavljaju čulno bogastvo različitih materija, tako da gotovo možemo da govorimo o tome da su naslikali kako se ta materija oseća čulom dodira. Ipak, postoje i čvrsti argumenti u prilog stavu da se ovakvi i slični načini razmišljanja o umetnosti ne smeju uzimati sasvim doslovno. Jezik za koji se čini da premošćuje jaz između različitih čula možda je stvar proširivanja po analogiji. Pretpostavimo, stoga, da je strogo vizuelno ograničeno na način na koji je to i apsolutna muzika. Čak i tada, postoji značajna razlika između te dve forme, i upravo tu predstavljanje dobija svoj značaj. Slikarstvo nesumljivo poseduje moć predstavljanja kojom muzika raspolaže, i ta moć predstavljanja zapravo je sredstvo kojim se izlazi izvan prostora strogo vizuelnog.”

-Gordon Grejam

Imaginacija i iskustvo

89053174903ede8ebcfdee10bb5d4729“Umetnička dela – tu ćemo se složiti sa Kolingvudom – jesu dela imaginacije. No da li ta činjenica znači i to da se ona uopšte ne tiču stvarnosti? O imaginativnom karakteru umetnosti mora se reći nešto više, zbog toga što je sasvim prirodno smatrati da su pojedini oblici slikarstva, kao što su portret ili mrtva priroda, neka vrsta kopiranja. U kom god smislu bilo istinito da je imaginacija od suštinskog značaja za umetnost, ta se tvrdnja mora dovesti u sklad s suštinskog značaja za umetnost, odnosno između relističkog i fantastičnog. U romanu Tom Džons, Filding pre svakog poglavlja piše i svoja zapažanja o umetnosti pisanja romana. U tim refleksijama, on odbacuje sve fantastičke mehanizme kojima bi se problematična radnja neke priče mogla razrešiti – magija, veštice, dobre vile, i tome slično. Tako, kada se učini da je Tom Džons spavao sa sopstvenom majkom i da bi mu to moglo stvoriti nerazešive teškoće, mi znamo da Filding mora da pronađe neki ne-fantastički način da ga iz tih teškoća izbavi. On mora da zamisli neku vrstu razrešenja zapleta, ali je njegova imaginacija ograničena realnostima ljudskog iskustva. To ne podrazumeva da se dela fantastičke književnosti ne mogu baviti sadržajima ljudskog iskustva. Razlika između relističkog i fantastičkog u umetnosti značajna je zbog toga što pokazuje da imaginacija može da deluje u različitim žanrovima. Zbog toga, ona ne deluje bez ograničenja. Imaginaciju, dakle, treba razlikovati od puke uobrazilje ili hira. Ona je zapravo svestan misaoni proces.

U skladu sa tim, da se vratimo upoređenju sa naukom, pogrešno je verovati da naučnici ili istoričari slepo slede istinu na osnovu empirijskih podataka koji je jednostavno pokazuju. U svakom stadijumu, naučno istraživanje upošljava imaginaciju. Hipoteze se u nauci moraju proveravati naspram činjenica, ali naučnici takođe vrebaju ideje, bave se nagađanjem, i prate tokove misli u skladu s vlastitim osečanjem za određeni problem. Sve su to činovi imaginacije, a i same hipoteze su imaginativna nagađanja. Zaista, na činjenice treba primeniti imaginaciju da bi proverom nešto pokazale, a imaginacija je često neophodna i da bi se pre svega ostalog uopšte doprlo do činjenica.

Da bi se shvatio značaj ovih zapažanja i da bi se nešto jasnije sagledale sličnosti i razlike između umetnosti i nauke, napravićemo poređenje između mape i fotografije. Mape nastoje da verno predstave određenu zemljišnu površinu. Pošto osim toga nemaju drugih ciljeva, moglo bi se pretpostaviti da izrada mapa podrazumeva potpuno potiskivanje imaginacije, trezveno beleženje činjenica. Međutim, geografske karakteristike se na mapi predstavljaju simbolima, pa stoga jasnoća predstavljanja, a otud i upotrebljivost mape, zavise od imaginacije kojom su simboli osmišljeni. Da bismo se u to uverili, dovoljno je da pregledamo stare mape. Poteškoće na koje nailazimo pri njihovom čitanju često nisu posledica činjenice da su nam simboli nepoznati, već činjenca da su nečešto načinjeni. U današnje vreme, u izradi mapa za predstavljanje se uglavnom koriste opšteprihvaćeni konvencionalni simboli. I pored toga, međutim, imaginacija s kojom su upotrebljeni na mapi i te kako utiče na upotrebljivost mape. Dovoljno je uporediti mape sačinjene za posebne namere da bi se shvatilo da u osmišljavanju simbola imaginacija ima prvorazredni značaj. Ipak, cilj svake mape ostaje isti – predstavljanje stvari onakvih kakve jesu.

Uporedimo, dalje, fotografiju jednog predela s predstavljanjem tog istog predela na mapi. Samo to poređenje ukazuje na pogrešnost Morganovog zapažanja o teologiji svetog Pavla i stopu Sikstinske kapele, jer uprkos činjenici da nam i mapa i fotografija mogu ponuditi saznanja o određenom predelu, niko i ne pomišlja da bi se jedno moglo zameniti drugim. Ima i mišljenja po kojima fotografija, pošto mora da predstavlja ono što postoji, i nije umetnost. Međutim, takvo gledište je neodrživo, pošto je očigledno da fotografije mogu imati fokus, kompoziciju, boju, ništa manje  od umetničkih slika. Fotografija nam nudi znanje o određenom predelu. Za razliku od mape, ona to ne čini davanjem informacija u formi konvencionalne notacije, već time što nam omogućava da vidimo dotični predeo. Imaginacija učestvuje u snimanju fotografije, makar i samo izborom gledišta, koje će kasnije postati gledište onih koji posmatraju fotografiju. Imaginacija, međutim, može da učestvuje u fotografiji mnogo temeljnije nego u izradi mape. Istina je da se mape iste oblasti mogu razlikovati upravo u skladu s njihovom namenom – zemljišne i geološke mape, na primer – ali crtač mapa ipak ima zadatak da informacije zabeleži na neutralan način. Za razliku od toga, fotograf može da bira ugao posmatranja sa ciljem da pažnju skrene na sasvim određeni deo predela. Dalje, što je bogatija mašta fotografa, to će on ili ona lakše odabrati ugao posmatranja koji mu, da smo prepušteni sami sebi, ne bismo odabrali. Na taj nam način fotograf omogućava da vidimo ono što inače ne bismo videli. Imaginacija bira ugao posmatranja i fotograf usmerava našu percepciju u skladu s tim. Nije preterano govoriti o tome da nam fotograf otkriva nove, dakle i prethodno nezamišljene aspekte nekog predela. Fotografiju jednog predela, ma kako maštovita bila, treba razlikovati od onih čuvenih fotografija vili snimljenih u dnu dnu nečijeg vrta. Ono jeste imaginaivno delo, ali se istovrtemeno tiče nečeg što zaista postoji.”

Filozofija umetnosti

– Gordon Grejam

Beograd – grad na dva sprata

Projekat UNDERГРАД  iniciran  je 2011. godine  od strane Centra za urbani razvoj iz Beograda kojem se 2013. pridružila organizacija URBEX Srbija. Danas UNDERГРАД čine arheolozi, arhitekte, vizuelni umetnici i istoričari. Tokom prethodne četiri godine tim stručnjaka radio je na istraživanju, evidentiranju, dokumentovanju i vizualizaciji više lokaliteta koje su tokom svog putovanja kroz podzemlje pronašli. Projekat funkcioniše prema konceptu urbanog istraživanja koje za cilj ima da osvetli  alternativne pejzaže  Beograda, da podstakne na kritičko mišljenje o napuštenim industrijskim objektima, te da predloži nove strategije revitalizacije istih. Projekat otvara pitanja industrijskog nasleđa i načina na koji arheologija kao nauka može da komunicira u vremenu novih tehnologija i interdisciplinarnog pristupa istraživanju. Predstavnici UNDERГРАД-a često su gosti na kulturnim večerima u Beogradu tokom kojih na neformalan način govore o svom radu i entuzijazmu. Na prezentaciji UNDERГРАД-a u septembru ove godine, razgovarali smo sa arheologom i koordinatorom projekta Radetom Milićem. On je istakao da je Beograd jedan od najstarijih evropskih gradova i da nam o tome govore mnogi do sada neistraženi delovi podzemlja srpske prestonice.

“Neotkrivene podzemne odaje Beograda svedoci su burnih perioda istorije ovog grada. One predstavljaju nasleđe Beograda kako iz orijentalnog i austrijskog perioda, tako i svedoke industijalizacije Beograda u XIX veku. Sliku beogradskog podzemlja upotpunjuju prostori koji su novijeg datuma, bunkeri, tuneli, skloništa i tajne baze nastale tokom prvog i drugog svetskog rata. Mešanje različitih kultura na ovim prostorima oslikava se na retkim, zabačenim i zaboravljenim delovima grada, gde su tragovi njihovog postojanja još uvek netaknuti”, rekao je Rade Milić.

Do sada je istraženo oko pedeset podzemnih objekata (1000m2), od kojih je većina zapuštena, nepristupačna, pretvorena u smetilišta, ilegalne kafane, domove za beskućnike ili podrume za gajenje pečuraka. Ovo je prepreka koja onemogućava adekvatnu reprezentaciju otkrivenog. Zatečena situacija je takođe bila podstrek za vizuelne umetnike koji sarađuju na projektu UNDERГРАД da pronađene objekte predstave na provokativan način, kombinujući elemente fikcije, horora i dokumentovane stvarnosti. Izložbena postavka projekta UNDERГРАД mogla se do sada videti u velikom broju beogradskih galerija i klubova. Kako je fotografija često jedini medijum i svedok pronađenih objekata, autori su do sada napravili stotine fotografija time nadajući se da bar slikom sačuvaju otkriveno od trajnog zaborava.

Ekipa projekat UNDERГРАД je jedna od retkih u Srbiji koja se bavi industrijskom arheologijom. Ova naučna disciplina smatra se suviše mladom da bi bila interesantna arheolozima koji su uglavnom zainteresovani za antrički period i romantičarsku prošlost. Industrijska arheologija zahteva novi pristup istraživanju koji je nužno interdisciplinaran. Tako se jedan deo projekta UNDERГРАД može nazvati  antropološkim i bavi se istraživanjem urbanih mitova vezanih za beogradsko podzemlje. Neke od urbanih legendi vezane su za bezglave Turke koji hodaju podzemljem  ili za krokodile u beogradskim kanalizacijama.

Rimski bunar koji je dubok 60 metara svakako je zanimljiva tačka za horor priče o metodama kažnjavanja koje su se primenjivale u prošlosti. Bunar se nalazi 212 stepenika isopod Kalemegdan i može se obići uz pratnju kustosa. Ovo je jedan od retkih objekata koji su svrstani u turističku ponudu Beograda. Birokratski sistem u Srbiji onemogućava legalizaciju otkirvenih objekata koja je nužna kako bi oni zvanično postali deo kulturnog nasleđa grada Beograda i samim tim postali zaštićeni. Rekonstrukcija i zaštita lokaliteta zavisi od političke (ne)volje, a ona se čini kao teško premostiva prepreka koja trenutno blokira aktivističke ideje projekta. Za uspešno revitalizovanje otkrivenih objekata potrebna je saradnja države, privatnog i civilnog sektora. Ipak, najveću moć odlučivanja ima Vlada koja trenutno nema adekvatnu zakonsku regulativu koja bi stimulisala zaštitu industrijskog kulturnog nasleđa. Ukratko, legalizacija objekata gotovo da je nemoguća, a sva obećanja svode se na kalendar politčkih izbora – mrtvo slovo na papiru.

Uspešan primer tranzicije napuštenog industrijskog objekta u centar umetničkih i kulturnih zbivanja jeste “Ciglana” u Beogradu. Mestu koje je od napuštene fabrike cigli pretvoreno u umetnički kvart i lokaciju održavanja festivala “Deve9t”. Primer sličnih incijativa borbe za nezavisnu srpsku kulturu jesu prošlogidišnja okupacija bioskopa „Zvezda“ ili pre par godina okupacija zgrade „Inex Filma“. „Inex Film“ nakon par godina rada vraćen je privatnom vlasniku, a bioskop „Zvezda“ i dalje se svodi na simbolično opstajanje. Ove godine privatizovan je i “Avala Film”, tako da ni jedan od bioskopa Beograd filma trenutno nije u funkciji. Navedeni primeri dobar su pokazatelj državne nebrige o kulturnom nasleđu. Modernizacija i izgradnja mejnstrim kapitalističkih zdanja, poput šoping molova i hotela vladajućoj eliti ipak je zanimljivija od autentičnosti starog jezgra Beograda. Simptomatično, bez obzira na proteste protiv projekta „Beograda na vodi“, jedan objekat otkriven u okviru UNDERГРАДА  već je uništen. Reč je o betonskoj piramidi, odnosno nemačkom skloništu izgrađenom tokom nacističke okupacije Beograda tokom Drugog svetskog rata. Još jedna ovakva piramida može se videti u Savskoj ulici preko puta Palate pravde.

Ono što UNDERГРАД trenutno čini jeste intenzivno informisanje šire javnosti o rezultatima istraživanja i svim fazama kroz koje je projekat prošao. Ova faza projekta otvara mogućnosti umrežavanja i osnaživanja različitih sektora u borbi za očuvanje kulturnog nasleđa grada Beograda. Uprkos sve većoj vidljivosti rada UNDERГРАД ekipe, glavni akteri u politici i kulturi Srbije ne prepoznaju važnost ovog projekta, te se on često percipira kao entuzijazam pojedinaca koji svakako ima svoje granice.

 

Izložba „Moj prostor – iznutra ka spolja“

3Izložba „Moj prostor – iznutra ka spolja“ rezultat je Eko-kliker radionice koju je organizvana od strane Venese Mušović, Olge Jankov i Aleksandra Bojića uz podršku organizacije Balkans let´s get up, Vega omladinskog centra i hostela Arkabarka.

Za osnovnu temu diskusije radionice su imale ekologiju i vizuelne medije kao jedan od kanala aktivizma mladih.

Kroz fotografije polaznici radionice izrazili su svoj doživljaj prostora koji nas svakodnevno okružuje, ponekad guši, ponekad je ružan, ali ujedno je prostor u kojem želimo da stvaramo i napredujemo.

Posebnu prodršku radionici pružili su Andrej Filev i Jelena Mijić iz fotografskog kolektiva „Belgrade Raw“ koji je sa učesnicima prošao kroz proces selekcije fotografija i formiranja finalne izložbene postavke.

Autori fotografija: Jovan Mihajlović, Lana Živanović, Teorodra Marković, Dijana Janošević, Jelica Despotović

DSC_1133

1
DSCN7114

6 (2)

Pogledajte fotografije sa otvaranja izložbe.

Rođeni u bordelu: Kids With Cameras

 

bornintobrothelslrg1

Okrenuta leđima devojčica juri ka izlazu koji vodi tamo preko, tamo gde je sve belo poput njene  letnje haljinice. Ona zna da će morati da trči brzo, odlučno, i da nikad ne pogleda nazad. Devojčica se zove Puja. Ima 10 godina i rođena je u bordelu u Kalkuti.

reg_1024-born-cm-32512

Dokumentarni film Rođeni u bordelu dobio je Oskara 2004. godine za najbolji dokumentarni film. Zana Briski, fotograf, dokumentarista i aktivistkinja za dečija prava, tokom rada na filmu uspela je da skupi novac za izgradnju sigurne kuće za decu rođenu u bordelu u Kalkuti. Ovaj film danas se često koristi kao lekcija u okviru predavanja o borbi za  ljudska prava.

clipboard06